ok zacznijmy sztuke pt. "wszystko jest ok, bo przeciez trucie jest takie irytujace" .

pomijajac: moja psychiczna rozsybke, niezdolnosc do jakiegokolwiek działania, chec ucieczki gdzies daleko w zapomnienie, gniew matki ktory spycha mnie na dno, samotnosc ktora wypelnia mnie do szpiku kosci, i mdlosci kotre mnie nawiedzaja jak probuje to wszystko ogarnac myslami -
to smiało moge powiedziec ze wszystko jest jak w najlepszym porzadku!
bo przeciez smutek i zaduma nad swoim losem jest taka odstraszajaca dla ludzi, wiec powinnam jej zaprzestać, prawda? bo w koncu chce wreszcie miec przy sobie kogos, komu zaufam i kto bedzie mi w stnaie pomóc.

heh chyba sama w to nie wierze.
ale niech bedzie.
bede sie szczerzyc i udawac ze wszystko jest w porzadku.
bo przeciez nic takiego sie nie dzieje, poprostu zycie mi sie wali.
co to było.
phe.


przekroczylam ta magiczna linie. ta, za ktorej juz samemu wyjsc nie mozna. ale nie ma nikogo kto mi pomoze. nie ma. i samym nawolywaniem odstraszam tych, ktorzy byliby w stanie mnie z tego stanu wyciagnać. ale kto by sie zainteresował taka zdesperowana histeryczka? ;]